W różnych krajach różne są typy sadów intensywnych. W zachodniej Europie są to w ogromnej większości sady złożone z drzew szczepionych na wegetatywnych, karłowych i półkarłowych podkładkach. W południowej Europie, przede wszystkim we Włoszech, intensywne sady jabłoniowe składają się głównie z drzew szczepionych na siewkach. W Australii i Nowej Zelandii połowa jabłoni rośnie na podkładkach generatywnych, a połowa na wegetatywnych. I w Ameryce przeważają w najlepszych nawet sadach drzewa na podkładkach generatywnych, chociaż coraz częściej można tam spotkać drzewa na podkładkach wegetatywnych.
Tak więc nie rodzaj podkładki decyduje o intensywności sadu, lecz gęstość sadzenia drzew, wysokość pnia oraz troskliwa pielęgnacja. Im więcej drzew posadzimy na 1 ha, im mniejsza będzie między nimi rozstawa, tym szybciej uzyskamy obfity plon. Oto przykład sadu w Sinołęce, gdzie w 1954 obsadzono kwatery liczące 100, 200 i 400 półpiennych drzew na hektar. W 14 roku kwatera z setką drzew na hektarze dała 8 t owoców, z dwiema setkami - 16 t, a z czterema setkami - 28 t owoców.
Podany tu przykład wykazuje jasno, jak bardzo zależy plon owoców od gęstości sadzenia drzew. Zbiór 28 t z hektara w 14 roku życia sadu przy 400 drzewach na hektar nie jest wcale imponujący. Trzeba jednak wyjaśnić, że kwatera sadu tu omawianego nie była sadem intensywnym. Drzewka były tylko półpienne, a nie niskopienne. W pierwszych latach nie zapewniono im właściwej pielęgnacji, zwłaszcza zaś właściwej ochrony. Nie można było wtedy dostać ani właściwych środków chemicznych ochrony roślin, ani aparatury do ich rozpryskiwania.
program do faktur | |
|